BAKI,AzerVOİCE

Boş xəyal, zənn, güman, təxmin. “Ən zəif qənaət, gələcək ilə bağlı zənn, təxmin və xəyal” kimi mənalara gəlir. Məntiqdə iki proporizasiyadan doğruya yaxın olanına “zənn”, uzaq olana isə “vəhm” deyilir.
Eyni kökdən törəyən təvəhhüm isə “bir nəsnənin varlığı haqqında tərəddüd etmək”, “şübhə etmək” mənalarına gəlir. “Vəhm” insana aid güc olub, əsas funksiyası xüsusi terminləri və məfhumları dərk etməkdir. “Vəhm” qüvvəsi sayəsində quzu canavardan qorxub qaçır. “Vəhm” sözünü İslam düşüncəsi tarixində ilk dəfə fəlsəfi termin kimi istifadə edən Yəqub ibn İshaq əl-Kindi olmuşdur. O, vəhmi “zehnin qəbul edib-etməməsi məsələsində qərarsız qalması” olaraq tərif etmişdir. Bu kontekstdə təvəhhüm terminini də açıqlamağa çalışan Kindi onu hissedilən bir formanın maddəsi ortadan qalxdığı halda, o formanı dərk edən psixi qüvvə kimi tərif edir. İxvani-Səfaya görə, “vəhm” heyvanın əşyanı təxəyyül etmə qüvvəsidir. Farabiyə görə, “vəhm” dizayn etmə ilə hafizə qüvvələri arasında olan, hissi təcrübə yaşamadan meydana gələn idrak qüvvəsidir. Müsəvvirə (təsvir etmə) və hafizədəki hissi müşahidələri ruh və ağlın dəstəyi ilə istifadə edən qüvvəyə “müfəkkirə”, vəhmin yardımı ilə istifadə edilən potensiyaya isə “mütəxəyyilə” qüvvəsi deyilir.
Hədis elmində isə ravinin (hədisi rəvayət edən) doğru olduğunu zənn edərək hədisin sənəd və mətnində, hətta cərh və tədildə bəzi xətalar etməsi. Belə hədislər “müəlləl” adlanır. Lüğəvi baxımdan şübhə olan bir nəsnənin tərcih edilən tərəfinə deyilir. Cəm forması “övham”dır.