Azərbaycan ilə İran İslam Respublikası arasındakı münasibətlər Cənubi Qafqaz və Yaxın Şərqin geosiyasi xəritəsində ən mürəkkəb və çoxqatlı düyünlərdən birini təşkil edir. Burada əsrlərlə formalaşmış tarixi və mədəni bağlar, iqtisadi maraqlar, kəskin təhlükəsizlik məsələləri və ideoloji qarşıdurmalar bir-birinə qarışır. Xatırladaq ki, Azərbaycan 1991-ci ildə dövlət müstəqilliyini bərpa etdikdən sonra ardıcıl şəkildə Tehranla mehriban qonşuluq və qarşılıqlı faydalı münasibətlərin inkişafı üçün çalışıb. Fəqət bu yol təkcə əməkdaşlığın gülləri ilə deyil, həm də etimadsızlıq, şübhəçilik və İranın təsirli dairələrindən açıq müqavimətin tikanları ilə dolu olub. Bu təhlilin məqsədi həmin ziddiyyətlərin düyünlərini açmaq, obyektiv çətinlikləri süni yaradılmış problemlərdən ayırmaq və göstərməkdir ki, mövcud gərginliklərə baxmayaraq, İran üçün strateji maraq qarşıdurmada deyil, Bakı ilə çoxşaxəli əməkdaşlığın dərinləşdirilməsindədir.

Məsələnin müzakirələrinin bu səviyyəyə çatması çox vacibdir, çünki bu, problemin mahiyyətini anlamağa imkan verir – bunun İsrailin müharibədəki məqsədlərindən və ya atəşkəs razılaşmasının şərtlərindən biri olub-olmamasından asılı olmayaraq. Əslində, Livanın belə bir vəziyyətə ehtiyacı var idi, çünki Hizbullahın silaha sahib olması ölkə daxilində paralel bir dövlətçik yaratmasına imkan verib.

Bronxteyn beynəlxalq ictimaiyyətin 40 ildir İsrail-Fələstin probleminin iki dövlətli həll yolunu müzakirə etdiyini bəyan edərək, Fransanın Fələstini tanımaq qərarının “terrorizmi təşviq etdiyi” ittihamlarına reaksiya verib.

İsrailin ana müxalifət partiyası olan “Gələcək Var” Partiyasının lideri Yair Lapid, Türkiyənin Orta Şərqdə ən güclü donanmaya sahib olduğunu vurğulayaraq, Ankaranın İngiltərə və Almaniyadan Eurofighter Typhoon qırıcı təyyarələri almasının qarşısının alınmasını tələb edib.

Mənbələr bildiriblər ki, "gənc" bir dövlət kimi Suriya, hazırkı vəziyyətdə daimi sülh üçün hazır deyil.