İsrail və Amerikanın Türkiyəni hədəf alması barədə söhbətlər artıq sadəcə bir "sui-qəsd nəzəriyyəsi" deyil; bu məsələ artıq masanın üzərindədir və Türkiyə xarici işlər naziri Hakan Fidan kimi yüksək rütbəli rəsmilərin dilindən səslənir. Nazir bir neçə gün əvvəl açıq şəkildə bildirdi: "İsrail süni bir xarici düşmən olmadan yaşaya bilməz, ona görə də İranla qarşıdurmanı bitirdikdən sonra Türkiyəyə düşmənçilik edəcək". Bəs İsrail Türkiyə və İranı iki fərqli və düşmən sivilizasiya kimi deyil, vahid bir sivilizasiya bloku kimi görür? Bir çoxlarının nəzərindən qaçır ki, İran təxminən min il boyu Türkiyənin həyati əhəmiyyətli nüfuz dairəsi olub və tarixi tədqiqatların işığında bu iki dövlət heyrətamiz dərəcədə iç-içə və bir-birinə bağlıdır.Türklər bu gün də İranda dominan xalqdır və bu danılmaz faktdır.

Malazgirt döyüşündən çox qısa bir müddət sonra türklər İstanbulun yanındakı İznikə qədər olan torpaqları ələ keçirərək Anadoluda ilk dövlətlərini qurdular.

Göktaş, Buka, Mənsur və Anasıoğlunun idarəsindəki türkmənlər Cizrə ,Diyarbəkir və Mosulu ələ keçirsələr də, uzun müddət orada hökmranlıq edə bilməyib Azərbaycana qayıtdılar.

Osmanlı dövrünün möhtəşəm memarlıq irsi, xüsusilə XVI əsrdə parlayan memarlıq ənənəsi, iki əsas qaynaq üzərində formalaşmışdı. Bu mənbələrdən biri İran, Mesopotomiya, Misir və Suriya memarlıq üslubları, digəri isə Səlcuqlu dövlətinin Anadolu torpaqlarında inkişaf etdirdiyi memarlıq ənənəsidir. XIV–XV əsrlərin əvvəllərində Manisa, İznik və Bursa kimi şəhərlərdə yaranan bu Anadolu-Bizans sintezi sonradan Osmanlı memarlığının əsas təməl daşına çevrildi.

Xilafəti beş əsr idarə etmiş qüreyşdən olan ərəb sülaləsidir. Onların soyu Məhəmməd peyğəmbərin əmisi Abbas ibn Əbdülmüt- təlibə qədər yüksəlir. Əməvilər xilafəti əllərinə keçirdikdən sonra, ilk vaxtlarda Abbasilər onlara qarşı müxalif olmamış, lakin sonralar Əməvilərə qarşı üsyana qoşul-muş, hətta bu üsyana başçılıq belə etmişdirlər. Abbasilərin hakimiyyətə gəlmə tarixi Abdullah ibn Zübeyrin zamanından başlamışdır.