Səudiyyəli taekvondo və döyüş sənəti ustası İsar Hayyan, zədə səbəbindən ötən mövsümdə iştirak edə bilmədiyi “Peşəkar Döyüşçülər Liqası”nın (PFL) növbəti buraxılışında rinqə qayıdaraq yenidən rəqabət meydanlarına dönəcəyinə söz verib.

ArabAZ xəbər verir ki, hazırda həm də cüdo (cü-cütsu) hakimi olan İsar, “Asharq Al-Awsat” qəzetinə verdiyi müsahibədə bu çətin sahədə on illik təcrübəsinə söykənərək, başqalarına bir şey sübut etməzdən əvvəl özünü inşa etmək üçün döyüş sənəti dünyasına daxil olan bir qadının fərqli hekayəsini nəql edir.

Taekvondoda atdığı ilk addımlardan bəri yol heç də güllə-çiçəklə döşənməmişdi, əksinə sınaqlarla dolu idi. İsar xatırlayır ki, sırf qadın olduğu üçün özünü “hər kəsdən daha çox” sübut etmək məcburiyyətində qaldığını hiss edirdi: “Başlanğıcda daxil olduğum hər bir sahədə ciddiyə alınmaq üçün hər kəsdən iki qat daha çox çalışmalı olduğumu hiss edirdim”.

“Oyunçu İsar” ilə “Hakim İsar” arasında görünməyən bir döyüş var idi; birincisi döyüşçü ehtirası ilə irəli atılır, ikincisi isə geri çəkilməyin nə vaxt qələbə olduğunu bilirdi. Zamanla o, bu iki tərəf arasında ziddiyyət deyil, həm rinq daxilində, həm də xaricində onun xarakterini tamamlayan bir vəhdət gördü.

Rinqdə özünün ən səmimi və bəzəksiz versiyasının ortaya çıxdığını etiraf edir: “Orada heç bir nəzakət yoxdur, hər şey tamamilə real və bütövdür”.

İsar bildirir ki, həqiqət həmişə asan olmayıb; kiçik görülmə ilə qarşılaşıb və bu işin “keçici bir mərhələ” olduğunu deyənləri eşidib. Lakin o, susaraq fədakar işi ilə cavab verməyi seçib: “Özümə deyirdim: sakit ol, işin sənin əvəzinə danışacaq”. Doğrudan da belə oldu; Los-Anceles Açıq çempionatının qızıl medalı, Məsqət Beynəlxalq turnirinin qızılı, Hindistan çempionatının gümüşü və dörd il ərzində yerli səviyyədə birinci yerə hakim olması onun uğurlar siyahısını bəzəyir.

Bütün bu qələbələrə rəğmən, İsar etiraf edir ki, yol yalnız qələbələrdən ibarət olmayıb. Onun sözlərinə görə, məğlubiyyət ən dürüst müəllim idi: “Mənə öyrətdi ki, qürur həmişə qazandırmır və yıxıldıqdan sonra ayağa qalxmaq özü bir qəhrəmanlıqdır”. Qələbə ilə məğlubiyyət arasında onun özünəməxsus fəlsəfəsi formalaşır: “Uğur üçün bu yolu qaldıra biləcək bir dözüm, nə vaxt səbir edəcəyini və nə vaxt döyüşəcəyini bilən sakit bir qəlb lazımdır”.

İsarın təcrübəsi yalnız idmançı olmaqla bitmir; o, taekvondo və kikboksinqdən başlayaraq hər iki idman növündə hakimliyə, oradan isə cü-cütsuya qədər müxtəlif rolları birləşdirib. Bu müxtəliflik sadəcə yollar arasında keçid deyil, onun idmana olan dərin ehtirasının təzahürü idi. O, idmanın onun daxilində “asanlıqla təslim olmayan bir xarakter” yaratdığını deyir.

Bəlkə də onun hekayəsini ən fərqli edən şey gücün mənasını dərk etməsidir. O, gücü səs-küydə və ya qəddarlıqda deyil, sakitlik və intizamda görür. Əvvəlki mərhələlərdə sosial olaraq qəbul edilmək üçün “gücünü azaltdığını” etiraf edir, lakin sonradan fərqli bir qənaətə gəlib: “Gücüm üzr istəməli olduğum bir şey deyil“.

Qələbə anları onun üçün sadəcə fəxri kürsü deyil, uzun günlər boyu davam edən səssiz əməyin və heç kimin görmədiyi yorğunluğun cəmidir. O əlavə edir: “Rinq mənim özümü ən rahat hiss etdiyim yerdir”. Bu paradoks onun döyüşlə olan əlaqəsini xülasə edir: o, sülhü döyüşün mərkəzində tapır.

Ən böyük qələbəsinə gəlincə, o, bunu medal və ya titulla deyil, heç bir tamaşaçı və ya alqış olmadan özünün köhnə versiyasını geridə qoyduğu anlarla əlaqələndirir: “Bütün təzyiqlərə rəğmən, heç kimə ehtiyac duymadan yoluma davam edə bildiyim an ən böyük qələbəmdir”.

Bu gün İsar hələ də başladığı həmin qızcığaza bənzədiyini, lakin indi daha şüurlu və daha sakit bir möhkəmliyə sahib olduğunu düşünür. Əgər hekayəsinin bir başlığı olsaydı, onu tək cümlə ilə ifadə edərdi: “Nə vaxt döyüşəcəyini və nə vaxt susacağını bilən bir döyüşçü“.

Yeni nəsil qadın idmançılara isə mesajı aydındır: “Bu dünyaya kiməsə nəsə sübut etmək üçün deyil, özünüzü inşa etmək üçün daxil olun. Çünki qalan hər şey zamanla özü gələcək”.