Cümə namazı isə yalnız camaatla qılınan bir namazdır və fərdi şəkildə, yəni təkbaşına qılınmaz. Digər fərz namazlarda imamla birlikdə bir nəfərin olması camaat üçün kifayət etdiyi halda, cümə namazında camaatın sayı daha çox olmalı, müəyyən həddən az olmamalıdır.

Quran-i Kərimin 51-ci surəsi olan Zariyat surəsi 53 ayədən ibarətdir və Məkkə dövründə nazil olmuşdur. Surə adını ilk ayəsində keçən və "toz-torpağı sovuran küləklər" mənasına gələn "zariyat" sözündən götürmüşdür.

Qurani-Kərim, İslam peyğəmbəri Məhəmməd Peyğəmbərə (s.ə.s.) və bütövlükdə müsəlman ümmətinə göndərilən ən böyük ilahi möcüzədir. Bu müqəddəs kitab təkcə bərəkət və şəfa qaynağı deyil, həm də insanların hidayətə, imana, ədalətə və gözəl əxlaqa yönəldilməsi üçün nazil edilmişdir. Qurani-Kərimlə bağlı müsəlmanların əsas vəzifəsi onu oxumaq, düşünmək və gündəlik həyatlarında tətbiq etməkdir. Eyni zamanda, bu kitabın təmiz və uca bir yerdə saxlanılması, ona qüsulsuz və dəstəmazlı halda toxunulması müsəlmana düşən ədəblərdəndir.

Qurani-Kərimin 18-ci surəsi olan Kəhf, həm mənəvi güc, həm də dünyəvi ibrətlər baxımından dərin məna daşıyır. Məkkə dövründə nazil olmuş bu surə, insanı fitnələrə qarşı hazırlayan və imanı möhkəmləndirən mühüm hekayələri özündə birləşdirir. Adını isə içərisində bəhs edilən məşhur Mağara Əhli – Əshab-ı Kəhf hadisəsindən alır.

Şər qüvvələrlə, cinlər aləmi və şeytanla əlaqə quraraq insanlara zərər verməyə çalışan sehrbazların pərdəarxası fəaliyyətləri qədim dövrlərdən bəri bəşəriyyətin ən qaranlıq və qorxulu mövzularından biri olub. Ənənəvi dini inanclara və xalq rəvayətlərinə görə, bir insanın sehrbazlıq (cadugərlik) edə bilməsi üçün onun daxili mənəviyyatının tamamilə pozulması və şeytanlaşması mütləq bir şərt kimi qəbul edilir. Çünki iblis və onun xidmətçiləri olan cinlər, insana heç bir mənəvi dəyəri qalmadıqda, ağır günahlar işlədikdə və ya müqəddəs dəyərləri təhqir etdikdə onunla dostluq etməyə və ona bəzi qeyri-adi xəbərlər gətirməyə razı olurlar. Lakin bu qaranlıq yola qədəm qoyan insanlar zahirən güc əldə etdiklərini zənn etsələr də, real həyatda dünyanın ən bədbəxt, narahat və sefil varlıqlarına çevrilirlər. Xalq arasında haqq ilə batili ayırmaq, dindar görüntüsü altında gizlənən şarlatan cadugərlərin həqiqi simasını ifşa etmək üçün dini mənbələrdə sehrbazların şeytanla əlaqə qurmaq üçün istifadə etdiyi müxtəlif qorxunc metodlar təsvir olunub. Bu genişhəcmli araşdırma materialında sehrbazların şeytanla əlaqəsinin bütün gizli üsullanını və onların acı nəticələrini heç bir ixtisara yol vermədən sətir-sətir təhlil edirik:

Qurani-Kərimin 39-cu surəsi olan Zümər surəsi, Məkkə dövründə nazil olmuş və ümumilikdə 75 ayədən ibarətdir.

Surənin adı 3-cü ayəsindəki “şura” (müsəlmanların) işlərini məsləhətləşərək görməsi ifadəsindən alınmışdır. Surədə Allahın varlığı və birliyi, axirət həyatı haqqında müxtəlif nümunələrlə bəhs edilir.

Xüsusilə qadınların namazda səsini ucaldıb-ucaltmaması məsələsi uzun illərdir fiqh alimləri tərəfindən müzakirə olunmuş və məzhəblərə görə fərqli hökmlər verilmişdir.

İnsanların cinlərlə və ya cinlərin insanlarla evlənməsi mümkündür. Lakin İslam alimlərinin (üləmanın) əksəriyyəti bunu bəyənilməyən (kərahətli) bir əməl bilsə də, Hənəfi fəqihləri cinlə evlənməyi caiz (icazəli) hesab etməmişdirlər. Bunun əsas səbəbi kimi onların yaradılış cinslərinin eyni olmaması göstərilir. Bununla belə, bu növ evliliyin caiz olduğunu müdafiə edən alimlər də olmuşdur.

Yaşadığı dövrün tanınmış mühəddislərindən idi. Şeyx Əbu İshaq İbrahim Urməvinin (öl. 1292) nəticəsi, Əbu Abdullah Muhəmməd Urməvinin (öl. 1312) isə nəvəsi idi. H. 735-ci ildə (1334) alim ailəsində anadan olmuşdu. Onun anası Zeynəb məşhur mühəddislərdən birinin qızı idi. Təəssüf ki, Şəmsəddin Səxavi bu şəxsin adını sadəcə "Kamaləddin" olaraq qeyd etmişdir.

Cinlərin alt təbəqəsinə aid olanların (süfli cinlərin) insanın bədən və ağıl sağlığına vurduğu zərər ilk çağlardan bəri yaxşı məlumdur. Lakin bundan daha təhlükəlisi, bu şeytan tayfasının insanın dininə vurduğu zərərdir. Çünki bunlardan insanı öz təsiri altına alanlar, öz hökmlərini gizlicə yürüdürlər və həmin şəxsin bundan xəbəri belə olmur. Hətta digər insanları da bəzi qeyri-adi hallarla (istidraclarla) özlərinə tabe edir və cəmiyyətin azmasına səbəb olurlar. Bu iş aşağıdakı yollardan biri ilə baş verir:

İslamın nuru Mədinədə yayılmağa başladıqca, Peyğəmbərimiz (s.ə.s) nazil olan ayələri insanlara çatdırır və xüsusilə "Əhli-Kitabı" (yəhudi və xristianları) bu uca dinə dəvət edirdi. Qurani-Kərimdə Allaha səmimiyyətlə bağlanan və Onun ayələrini dünya mənfəətinə satmayan kitab əhli müjdələnirdi. Bu müjdəyə nail olanların başında isə yəhudi alimi Abdullah bin Səlam gəlirdi.