Şər qüvvələrlə, cinlər aləmi və şeytanla əlaqə quraraq insanlara zərər verməyə çalışan sehrbazların pərdəarxası fəaliyyətləri qədim dövrlərdən bəri bəşəriyyətin ən qaranlıq və qorxulu mövzularından biri olub. Ənənəvi dini inanclara və xalq rəvayətlərinə görə, bir insanın sehrbazlıq (cadugərlik) edə bilməsi üçün onun daxili mənəviyyatının tamamilə pozulması və şeytanlaşması mütləq bir şərt kimi qəbul edilir. Çünki iblis və onun xidmətçiləri olan cinlər, insana heç bir mənəvi dəyəri qalmadıqda, ağır günahlar işlədikdə və ya müqəddəs dəyərləri təhqir etdikdə onunla dostluq etməyə və ona bəzi qeyri-adi xəbərlər gətirməyə razı olurlar. Lakin bu qaranlıq yola qədəm qoyan insanlar zahirən güc əldə etdiklərini zənn etsələr də, real həyatda dünyanın ən bədbəxt, narahat və sefil varlıqlarına çevrilirlər. Xalq arasında haqq ilə batili ayırmaq, dindar görüntüsü altında gizlənən şarlatan cadugərlərin həqiqi simasını ifşa etmək üçün dini mənbələrdə sehrbazların şeytanla əlaqə qurmaq üçün istifadə etdiyi müxtəlif qorxunc metodlar təsvir olunub. Bu genişhəcmli araşdırma materialında sehrbazların şeytanla əlaqəsinin bütün gizli üsullanını və onların acı nəticələrini heç bir ixtisara yol vermədən sətir-sətir təhlil edirik:

Qurani-Kərimin 39-cu surəsi olan Zümər surəsi, Məkkə dövründə nazil olmuş və ümumilikdə 75 ayədən ibarətdir.

Surənin adı 3-cü ayəsindəki “şura” (müsəlmanların) işlərini məsləhətləşərək görməsi ifadəsindən alınmışdır. Surədə Allahın varlığı və birliyi, axirət həyatı haqqında müxtəlif nümunələrlə bəhs edilir.

Xüsusilə qadınların namazda səsini ucaldıb-ucaltmaması məsələsi uzun illərdir fiqh alimləri tərəfindən müzakirə olunmuş və məzhəblərə görə fərqli hökmlər verilmişdir.

İnsanların cinlərlə və ya cinlərin insanlarla evlənməsi mümkündür. Lakin İslam alimlərinin (üləmanın) əksəriyyəti bunu bəyənilməyən (kərahətli) bir əməl bilsə də, Hənəfi fəqihləri cinlə evlənməyi caiz (icazəli) hesab etməmişdirlər. Bunun əsas səbəbi kimi onların yaradılış cinslərinin eyni olmaması göstərilir. Bununla belə, bu növ evliliyin caiz olduğunu müdafiə edən alimlər də olmuşdur.

Yaşadığı dövrün tanınmış mühəddislərindən idi. Şeyx Əbu İshaq İbrahim Urməvinin (öl. 1292) nəticəsi, Əbu Abdullah Muhəmməd Urməvinin (öl. 1312) isə nəvəsi idi. H. 735-ci ildə (1334) alim ailəsində anadan olmuşdu. Onun anası Zeynəb məşhur mühəddislərdən birinin qızı idi. Təəssüf ki, Şəmsəddin Səxavi bu şəxsin adını sadəcə "Kamaləddin" olaraq qeyd etmişdir.

Cinlərin alt təbəqəsinə aid olanların (süfli cinlərin) insanın bədən və ağıl sağlığına vurduğu zərər ilk çağlardan bəri yaxşı məlumdur. Lakin bundan daha təhlükəlisi, bu şeytan tayfasının insanın dininə vurduğu zərərdir. Çünki bunlardan insanı öz təsiri altına alanlar, öz hökmlərini gizlicə yürüdürlər və həmin şəxsin bundan xəbəri belə olmur. Hətta digər insanları da bəzi qeyri-adi hallarla (istidraclarla) özlərinə tabe edir və cəmiyyətin azmasına səbəb olurlar. Bu iş aşağıdakı yollardan biri ilə baş verir:

İslamın nuru Mədinədə yayılmağa başladıqca, Peyğəmbərimiz (s.ə.s) nazil olan ayələri insanlara çatdırır və xüsusilə "Əhli-Kitabı" (yəhudi və xristianları) bu uca dinə dəvət edirdi. Qurani-Kərimdə Allaha səmimiyyətlə bağlanan və Onun ayələrini dünya mənfəətinə satmayan kitab əhli müjdələnirdi. Bu müjdəyə nail olanların başında isə yəhudi alimi Abdullah bin Səlam gəlirdi.

Bələd surəsi Quranın 90-cı surəsidir və 20 ayədən ibarətdir. Məkkə dövründə nazil olmuşdur. Surə öz adını ilk iki ayədə keçən “bələd” (şəhər) sözündən almış və bu sözlə Məkkəyə işarə edilmişdir. Surənin ilk ayələrində şəhərə, yəni Məkkəyə and içilir, sonra insanın çətin vəziyyətdə ikən dünyaya gətirilməsindən, buna görə həmin sıxıntıların öhdəsindən gəlmək üçün uca hədəflərə sahib bir şəxs olmasının əhəmiyyətindən bəhs edilir.

İslam dini insanın həm dünyası, həm də axirəti üçün faydalı olan əməlləri buyurur, zərərli olanları isə qadağan edir. Qurani-Kərimdə və hədisi-şəriflərdə şərabın "murdar" və "şeytan əməli" olduğu qəti şəkildə vurğulanmışdır. Allah-Təala Maidə surəsində buyurur:

Kəbənin idarəçiliyinin yəhudilərə verilməsi ilə bağlı heç bir məlumat yoxdur və bu iddia tam olaraq əsassəzdır.

Allah təalə məxluqatı yaratmış və hər birinə xilqətinə uyğun yaşam tərzi təyin etmişdir. İnsana da dünya və axirətdə faydalı olan şeyləri göstərmiş, zərərli olanlardan da çəkindirmişdir. İslam dini əksər yeyəcək və içəcəkləri halal etmişdir, çox az bir hissəsini isə haram qılmışdır. Haram olanları Allah təalə Öz Kitabında, Peyğəmbəri də öz sünnətində bizə bildirmişdir. Lakin yemək-içməklə bağlı bir qrup, ələlxüsus da keçmişdə mövcud olmayıb daha sonra meydana çıxan qida növləri vardır ki, bunlar İslamın ümumi prinsip və əsasları ilə tənzimlənir.