Avropa bu gün Afrikada əkdiklərini biçir. Bu, təkcə yeni beynəlxalq güclərin yüksəlişi ilə bağlı deyil, həm də soyuq müharibənin sonundan bəri qitə ilə münasibətləri idarə edən uzunmüddətli etinasızlıq, məhdudlaşdırma və siyasi asılılığın nəticəsidir. Afrikada Avropanın geri çəkilməsi, Çin və Rusiya nüfuzunun artması qəfil baş verən hadisələr və ya beynəlxalq sistemdəki fövqəladə dəyişikliklərin əksi deyil. Bu, Afrika qitəsi ilə real, balanslaşdırılmış və davamlı inkişaf tərəfdaşlığı qurmaqda Avropanın xroniki uğursuzluğunun məntiqi nəticəsidir. Onilliklər ərzində Avropa Afrikaya imkanlar məkanı kimi deyil, böhranlar məkanı kimi yanaşdı və onu fürsətlər tərəfdaşından çox, təhlükə mənbəyi kimi gördü.