Benito Mussolininin rəhbərlik etdiyi faşist diktaturası klassik diktatura olmaqla yanaşı, həm də dövlət tənzimlənməsinə əsaslanan "sosialist" elementləri ilə fərqlənirdi. Bu dövrdə İtaliya iqtisadiyyatı mərkəzləşdirilmiş planlaşdırma, strateji sənayenin milliləşdirilməsi və xammal resurslarının dövlət nəzarəti altında bölgüsü prinsipləri ilə idarə olunurdu.

14 aprel 2026-cı ildə İtaliyanın Baş naziri Corcia Meloni Veronda keçirilən "Vinitaly" beynəlxalq şərab sərgisi zamanı hökumətinin İsrail ilə müdafiə sahəsində əməkdaşlıq sazişinin avtomatik yenilənməsini dayandırmaq qərarına gəldiyini elan etdi. Bu saziş hər iki ölkənin silahlı qüvvələri arasında hərbi texnika mübadiləsini və texnoloji araşdırmaları əhatə edirdi və illərdir İsrailin İtaliyadan hərbi helikopterlər alması kimi iri müdafiə müqavilələri üçün çərçivə rolunu oynayırdı.

1940-cı il noyabrın 18-də Adolf Hitler İtaliyanın xarici işlər naziri Qaleatso Çianonu qəbul edərək Mussolininin Yunanıstana fəlakətlə nəticələnən hücumunu müzakirə etdi. Çianonun gündəliklərinə görə, görüşün “çox ağır atmosferi” vardı.

Mussolininin hakimiyyətdən devrilməsi və iyul ayında faşist rejiminin süqutundan sonra, İtaliyanın yeni hökumət başçısı - kral III Viktor Emanuelin tapşırığı ilə hakimiyyəti ələ alan general Pyetro Badolyo - Müttəfiqlərin baş komandanı General Duayt Eyzenhauerlə İtaliyanın şərti kapitulyasiyası barədə danışıqlara başladı.

Günorta saatlarında amerikalı əsgərlər cəsədlərin yerə endirilməsini əmr etdilər və Mussolininin güllələnmiş cəsədi şəhər morquna aparıldı. Cəsəd o qədər tanınmaz halda idi ki, ABŞ ordusunun fotoqrafı Mussolini və Petaccinin cəsədlərini qucaqlaşmış pozada çəkərək daha da dəhşətli bir görüntü yaratdı.