Uşaqları qorumaq instinkti valideynliyin ən təbii hisslərindən biridir. Ancaq qayğı ilə boğucu nəzarət arasındakı sərhəd çox incədir. Bəzən ana bunu yalnız gec olduqda anlayır. Uşaq artıq öz şəxsiyyəti olan bir insan kimi deyil, ananın uğurunu sübut etməli “layihə” kimi qəbul olunur. Məktəb qiymətləri, idman nailiyyətləri, hətta qonaqlıqda davranışı belə ananın “uğur göstəricisinə” çevrilir.