XXI əsrdə baş verən müharibələr hərbi üstünlüyün avtomatik olaraq siyasi qələbəyə çevrilmədiyini göstərir. Rusiya-Ukrayna müharibəsi, İsrailin Qəzza zolağında apardığı əməliyyatlar və ABŞ-İsrail ilə İran arasındakı qarşıdurma tərəflərdən heç birinin rəqibinə tam iradəsini qəbul etdirə bilmədiyi münaqişələr kimi qiymətləndirilir.

Müasir müharibələr sürətlə dəyişən texnoloji mühitin təsiri altında yeni mərhələyə daxil olur. Artıq hərbi üstünlüyü müəyyən edən əsas amil konvensional qüvvələr deyil, yüksək texnologiyaların tətbiqi və məlumat üstünlüyüdür. Analitiklər bildirirlər ki, döyüş meydanının gələcəyini formalaşdıracaq aparıcı sistemlər süni intellekt, hipersəs sürətli platformalar və elektron mübarizə vasitələridir.