Görkəmli tarixçi Xəlil İnalcık, II Məhəmmədi imperiyanın həqiqi qurucusu kimi qəbul edir və Fatehin İstanbulu fəth etməsi ilə birlikdə Fətrət dövrünün real mənada başa çatdırıldığını bildirir. Bu dövrdə boğazlarda Osmanlı mütləq hakimiyyəti qurulmuş, Balkanlarda sərhədlər Dunay çayına qədər genişləndirilmiş və buralardakı torpaqların tam təhlükəsizliyi təmin edilmişdir. Beləliklə, Anadolu və Rumelidəki Osmanlı torpaqları bir-biri ilə birləşdirilmişdir. Ağqoyunlu hökmdarı Uzun Həsən təhlükəsinin tamamilə ortadan qaldırılması, osmanlıların həm Teymur dövründən etibarən düşdükləri "şərqdən gələcək təhlükə sindromu"ndan qurtulmalarını, həm də digər kiçik bəyliklərin ondan alacağı mənfi hərbi dəstəyin qarşısını kəsərək, Anadolu torpaqlarında mütləq hakimiyyətin bərqərar olmasını sığortalamışdır. Krımın və Qara dəniz sahillərinin Osmanlı İmperiyasına daxil edilməsi ilə birlikdə, Qara dəniz hövzəsində rəsmi mütləq üstünlük qurulmuşdur.

Erkən Osmanlı tarixinin xronologiyası olduqca mürəkkəbdir. Lakin Osmanlı tarixşünaslığının ən görkəmli simalarından biri sayılan Halil İnalcığın araşdırmaları Osman Qazinin hərbi fəaliyyətini daha aydın şəkildə ortaya qoyur. Bafey və Dimbos qələbələrindən sonra Osman Qazi 1304-cü ildə Sakarya çayı üzərində yerləşən Bizans qalalarına qarşı hərbi yürüş təşkil etdi. Bu səfərdən öncə Karacahisara dəvət olunan Harmankaya təkvuru Köse Mihal İslama çağırıldı.